| Het
‘Theater van de Verloren Tijd’ is het theatergezelschap in
het Nederlandse taalgebied dat zich heeft toegelegd op een theatrale vertolking
van de Nederlandse, Vlaamse en ook Afrikaanse poëzie vanaf 1880 tot
aan de dag van vandaag. Wij, Sjon Brands
en Dorith van der Lee, kennen ieder ruim 600
gedichten uit het hoofd en kunnen elk ogenblik op elke plaats een
bloemlezing samenstellen en uitvoeren over ieder onderwerp dat wordt aangereikt. |
| Wij
spelen in theaters, op theaterfestivals, literaire bijeenkomsten, concerten
en kunstmanifestaties. Wij laten ons ook graag bekoren door bijzondere
locaties waar ons culturele erfgoed op eigen wijze tot zijn recht komt.
In de rust van de natuur, van bos, heide, weide, strand of op de traag
gaande brede rivieren. In de onrust van de stad, van huiskamer, haven,
fabriek, verloren straat of onder een eenzame zwiepende straatlantaarn.
Wij brengen gedichten tot leven. We dragen ze rechtstreeks op aan
onze toehoorders, waardoor deze gedichten het dode papier ontstijgen.
De prachtige taal gebruiken wij als communicatiemiddel. Onze voorstellingen
zijn speels, ongedwongen en interactief, en vooral betoverend. Wij spelen
overal en voor iedereen, wij gaan voor de vervoering van het gesproken
woord. |
| Nieuw
zijn ‘Lovlab’
voor festivals en de ‘Poëzieguerrilla’
door stad of dorp. Daarnaast nemen onze ‘nachtelijke
poëziewandelingen’ en ‘schoolprojecten’
een steeds grotere vlucht. Blijven doen gedegen producties als ‘Uur U’,
de basis van al onze voorstellingen, en ons huiskamerproject ‘deVriendenkamer’
voor particulieren. Nieuw is ook onze samenwerking met Hans Sparla (trombone/accordeon),
wat resulteerde in een betoverend taal- en muzieklandschap 'Liefde
als een veelvoud van vergissingen'. Tenslotte zijn wij altijd te verleiden
voor speciale projecten waarin theater en poëzie elkaar omhelzen. |
| “Over
het hele eiland Terschelling zijn kriskras toneelgroepen, beeldend kunstenaars
en muzikanten neergestreken om hun kunsten te vertonen. In het bos draagt
het Theater van de Verloren Tijd gedichten voor. Het publiek zit op een
open plek in het bos en roept lukraak steekwoorden. De twee leden van
het theater weten daar vervolgens feilloos een gedicht aan te koppelen.
Dat zij beiden ruim 500 gedichten uit hun hoofd kennen is heel knap, maar
het is ronduit verbluffend zoals de gedichten tot leven komen onder het
geruis van bomen. Dichten zoals dichten ooit bedoeld is.” |
