 |
 |
 |
 |
 |
| Soms kregen we 'carte blanche', niets voorbereiden en ter plaatse een voorstelling maken. Zoals op het 'Hof van Verschijsel'. Geweldig, alleen het weer zat niet mee. Vijf dagen stortregen en alles was overstroomd. Een halve meter zand en een oude caravan moesten ons weer op weg helpen. | |
 |
 |
| Na een verlossende bingo met eenendertig personen plus hoofdprijs in een kleine sleurhut, rolde uit alle ellende een juweeltje van een voorstelling: 'De Eikeboom'. Spelers: Anton Groothuis, Renee van Veen, Dorith van der Lee en Sjon Brands. Concept Anton Groothuis en Sjon Brands 1998. | |
 |
 |
| Het jaar daarvoor tijdens het 'Hof van Dolage' hadden we meer geluk. Onze reisjes naar de kunstwerken in het park vonden gretig aftrek. Ze mondden tenslotte uit in een sprookjesachtige voorstelling op de vijver van 't Hof, 's nachts in blauw licht. Anton Groothuis (verhaal), Natanja den Boeft (dans), Dorith van der Lee en Sjon Brands. Met dank aan Kees Lesuis. | |
 |
 |
| "De
meeste andere kunstenaars zijn intussen bezig om hun werkplek op orde
te brengen voor de komende voorstellingen. In sommige uitzonderlijke
gevallen moet de hele act zelf nog in elkaar gezet worden. Zo zijn Dorith
van der Lee en Sjon Brands op dinsdagmiddag bezig met het prepareren
van mogelijke rekwisieten. Maar als je hen vraagt waar hun voorstelling
over zal gaan, is het hun achtjarig zoontje Puk dat toch op enigszins
bezorgde toon uitroept: "ze weten nog niet wat ze gaan doen, hoor." Samen vormen zij het Theater van de Verloren Tijd. Een poëtische naam die volgens Brands is afgeleid van het feit dat "als je iets van beeldende kunst maakt, of foto's, je altijd nog iets overhoudt. Bij theater is dat niet zozeer het geval." Het Theater van de Verloren Tijd is dit jaar ingehuurd om een brug te slaan van alle attracties op de velden naar de beeldende kunstroute. Naar alle waarschijnlijkheid wordt het theater omgevormd tot een soort reisbureau waar je tochtjes kunt boeken met bestemmingen als vergetelheid, warmte of weemoed. Al is het nadrukkelijk niet de bedoeling dat Brands en van der Lee gaan fungeren als een soort gids door het park want dan zou het geen theater meer zijn. "Wij geven het publiek het gemoed waar ze voor kiezen. Het is toch al zo moeilijk om bij je gevoel te komen. Wij helpen ze daarbij, maar (breed grijnzend) niet op therapeutische basis hoor!" (De Maaspost, 21 augustus 1997) |
 |
[home]>[info]>[archief]>[projecten]>[De roep van de bultrug] |  |