 |
 |
| |
Het begon allemaal met 'verborgen theater'.
Nietsvermoedende toeschouwers werden verrast op onschuldig ogende alledaagse
toevalligheden, die langzaam maar zeker steeds verder uit de hand liepen.
Het toeval in een doosje.
|
 |
 |
| |
Tussen 1992 en 1995 maakten we een tiental
korte voorstellingen onder de naam 'Terrazzo con moto', die opvallend
onopvallend begonnen en binnen twintig minuten uitgroeiden tot een grotesk
drama. Als setting kozen we een terras op straat of de lounge in een hotel.
Van De Zwaan in Hilvarenbeek tot Hotel New York in Rotterdam of het Kurhaus
in Scheveningen. |
 |
 |
| |
Een stoffige ambtenaar die modelvliegtuigjes
lijmt en zich plots Manfred von Richthoven waant. Een bij voorbaat tot
pijnlijk mislukken gedoemde blind date. Het waren dynamische, soms wat
ruige stukjes, die het nodige van ons improvisatievermogen vergden. En
van het publiek. |
 |
 |
| |
'Terrazzo con
moto II': 'Terrazzo Inverso', 'Terrazzo Innocente', 'Terrazzo Pomposo',
'Terrazzo Trio' en 'Terrazzo Pathetico'. Spelers Dorith van der Lee en
Sjon Brands, © Theater van de Verloren Tijd (1994-1999). Fotografie
Gemma van Linden
e.a. |
 |
 |
