'The Love Lab'

In 1986 startte dr. J. Gottman het 'Relationship Research Institute' aan
de 'Universiteit van Washington'. Zijn onderzoek, waarin paren werden geobserveerd en geïnterviewd, kreeg wereldbekendheid en zijn psychologisch laboratorium verwierf de bijnaam 'The Love Lab'. Gottman gebruikte video, mat hartslag en huidgeleiding, en verwerkte zijn gegevens via wiskundige modellen. Hij kwam tot een index, een soort Dow Jones voor relaties.
Zijn conclusie was verbazingwekkend simpel: liefde draait om het afgeven van positieve signalen. Als er vijf keer meer positieve signalen worden afgeven dan negatieve, ook tijdens bonje, blijft alles goed gaan en ziet
de relatie er voor de rest van het leven rooskleurig uit. Aldus Gottman¹

'LovLab'

Prof. dr. Maurice Van Zandbergen, wetenschappelijk medewerker aan de 'Universiteit van Beemsterzwaagh', volgde jarenlang nauwgezet de verrichtingen van zijn Amerikaanse collega tot hij in 2002 tot de opzienbarende ontdekking kwam om onderzoek en resultaat om te draaien: "Wanneer wij onze proefpersonen onder een berg positieve signalen bedelven komt er vanzelf een prachtige relatie uit voort. Voilà, c'est ça!"

Van Zandbergen experimenteeerde onder studenten aan de 'Universiteit van Beemsterzwaagh'.
De gevolgen zijn alom bekend, ruim 70% van de proefpersonen raakte in een warme roes van verliefdheid die door niets en niemand te verstoren leek. De universiteit stond op zijn kop en Van Zandbergen was in de wolken. Zijn 'LovLab' was geboren (zie ook het Russisch LovLab).
Opgetogen kondigde hij in 2005 een mobiele versie aan, 'LovLab'[6], waarmee hij "de wereld zou veroveren en een einde zou maken aan oorlog, honger en armoede." Van Zandbergen's missie laat sindsdien een onuitwisbaar spoor van verliefdheid na, het resultaat van zijn werk breidt zich als een grote roze vlek uit over de kaart van Nederland en België. (zie persberichten)