Voor de kade wisselt een wolk meeuwen
als strooibiljetten op een sterke wind
van aanblik als 't verloop van eeuwen.
Het is windstil. De wind is een klein kind
dat met geluidjes brood staat uit te strooien.

Zijn tijd aan denken of aan doen vergooien
verschilt niet veel, 't is stenen toch voor brood.

Wordt liever kind: twee beentjes en wat rood;
het doet soms eeuwen inderhaast ontdooien.            (Jan Emmens)

In de gorzen langs de Drab
woont de wellesnieteskrab.

Met zijn oom, een oude pater,
waakt hij daar over het water.

Iedereen weet dat hij daar waakt,
zelfs al vriest het dat het kraakt.

Slechts de kleine rififitis
(Cees Buddingh')          zegt dat hij er wel ’s niet is.