 |
 |
 |
Om tien uur 's avonds afspreken bij een bankje in het bos: dan moet er wel iets bijzonders gebeuren. Gelieve te denken aan laarzen en regenkleding (geen paraplu’s of zaklampen). We fietsten Tilburg uit, lieten de lichten van de stad achter ons en in het maanlicht doemde de ranke torens van het trappistenklooster op. Passerende auto's dimden hun grote licht bij het zien van onze waterige fietslampjes. Een pikdonker hobbelig zandpaadje leidde ons naar het bankje, verlicht met lantaarntjes. Daar waren Sjon en Dorith, de tocht kon beginnen. Ik had een beetje een vakantiegevoel. Sjon Brands en Dorith van der Lee van 'Theater van de Verloren Tijd' organiseren vaker dit soort nachtelijke wandelingen. Ditmaal heette het 'De wijde Vlinderveluwheid', over liefde in licht en donker, op de Kerkeindse Heide. Sjon ging voorop met een rode lantaarn, gevolgd door witte die wij als bezoekers meedroegen. Dorith sloot de rij. Het bos werd geheimzinnig verlicht door de sliert lampjes, de bomen leken van papier. Het deed me denken aan een middeleeuwse heksenjacht, of een tocht van kabouters. Dan stopte Sjon weer en zette zijn rode lantaarn op de grond. Als een heksenkring van paddestoelen werden de andere erbij gezet. Het leek dan net een klein theater, in dit zacht flakkerende licht werd poezie voorgedragen. Prachtige gedichten, vol met liefde, lust en weemoed. Midden in het donkere bos dronken we warme bisschopswijn. Een echte belevenis, deze nachtelijke poezie-wandelingen van 'Theater van de Verloren Tijd'. Wandel een keertje mee. |
 |
Gedichten in het bos Over het hele eiland Terschelling zijn kriskras toneel-groepen, beeldend kunstenaars en muzikanten neergestreken om hun kunsten te vertonen. In het bos draagt het Theater van de Verloren Tijd gedichten voor. Het publiek zit op een open plek in het bos en roept lukraak steekwoorden. De twee leden van het theater weten daar vervolgens feilloos een gedicht aan te koppelen. Dat zij beiden ruim 500 gedichten uit hun hoofd kennen is heel knap, maar het is ronduit verbluffend zoals de gedichten tot leven komen onder het geruis van de bomen. Dichten zoals dichten ooit bedoeld is. (Jan Sluyterman van Loo in 'Deadline', 19 juni 2008) |
|
| Poëzie-avondwandeling
bij Nemelaer ... Op 30 november gingen René en ik naar Haaren om mee te doen aan een poëziewandeling van Brabants Landschap. We werden in het kantoor van Brabants Landschap, naast kasteel Nemelaer, om 21.00 uur ontvangen door enkele boswachters en Theater van de Verloren Tijd. Het weer zag er niet zo best uit, maar ondanks dat was de opkomst groot. Eén avond had Brabants Landschap oorspronkelijk georganiseerd voor zo'n 30 à 40 mensen. Er gaven zich 210 mensen op. Deze hoefden niet in de kou te blijven staan: er werden direct extra avonden in december georganiseerd. Zonder paraplu's (i.v.m. geluidsoverlast wanneer de regen erop tikt) en zonder zaklampen volgden we Sjon Brands van Theater van de Verloren Tijd. Met een grote petroleumlamp moest hij de weg toch wel kunnen vinden... Het was donker, nat, modderig en het plensde flink. Op diverse plaatsen werd er gestopt en luisterden we naar gedichten van Gerrit Achterberg, Ingmar Heytze, Hans Andreus, Hugo Claus, Judith Herzberg, Rutger Kopland, Marsman, Slauerhoff, Paul van Ostaijen en anderen met thema's als de nacht, avond en sche-mering, maan en sterren, slapen, dromen en liefde. Theater van de Verloren Tijd wist ons van begin tot eind te boeien. Sjon en Dorith kennen zo'n 500 gedichten uit het hoofd en dankzij de regen werd er een prachtig 'regen'-gedicht aan toegevoegd. Ze wisten ons, mede door hun bevlo-genheid, te boeien tot het eind. De boswachter van Brabants Landschap gaf ons onderweg nog uitleg over het gebied aldaar, waaronder de 'Hemel' en de 'Hel'. Als klap op de vuurpijl werd de hele groep halverwege verrast met een heerlijk borreltje warme glühwein. Een vat met 6 liter was al die tijd meegesjouwd in een grote tas. Dat kwam goed van pas op zo'n gure avond! Het was een fantastische avond. Weer een bewijs hoe cultuur en natuur uitstekend te combineren zijn. Nat en koud, maar voldaan werd om 23.00 uur afgesloten. Theater van de Verloren Tijd is ook WARM aan te bevelen! (Lia Adriaans 2007, IVN Oirschot) |
 |
| Ik
hoor de mensen dromen ... "Het is aardedonker, doodstil en steenkoud, regenvlagen teis-teren het groepje verlaten wandelaars dat zich midden in de nacht een weg baant door een woest landschap van takken en bomen die bij de laatste storm meedogenloos uit de grond zijn getrokken. Een man met een olielamp wijst op donkere kuilen water waar eens een bospad voer. De winterwind jaagt door de beukenkruinen en een eenzame uil doet weemoedig zijn beklag. En dan: "bedauw mijn stem met schemerende glansen en gord mijn ogen aan met zachte moed." Het is Landelijke Gedichten-dag, het Theater van de Verloren Tijd uit Tilburg trekt over de Kerkeindse Heide met haar nachtelijke expeditie onder de naam 'Gij zijt bij mij de Nacht'. De beregenjaste en gelaarsde wandelaars laten zich verleiden door een hartverwarmende vertolking van Achterberg, Bloem, Claus, Gorter, Hanlo, Kopland, Marsman, Ostaijen, Slauerhoff e.a. De barre kou wordt vergeten en het vale maanlicht breekt door de wolken: "ik hoor de mensen dromen. Amaai, zijn dat seringen die ik ruik of groeit het gras al op mijn buik?" Ergens onder eeuwenoude eiken wordt een glaasje bisschops-wijn gedronken en aan het eind van de twee uur durende tocht is iedereen verwonderd over de pracht van het nachtelijke landschap en de onverwachte nabijheid van poëzie die men vooreer toch als ver weg had ervaren. Niemand heeft nog erg in het winterse weer. Toch werpt dit mij de vraag op waarom de Landelijke Gedich-tendag in januari wordt gehouden en niet in daarvoor bestemde seizoenen als de lente of herfst. Dan zouden zonder twijfel veel meer mensen hun warme haard hebben verlaten om deel te nemen aan dit bijzondere project van het Theater van de Verloren Tijd, waarin poëzie en natuur als vanzelfsprekend in elkaar opgaan." (Walter Breewout 2007) |
 |
laatst bijgewerkt op: [zondag 10 oktober 2010]