Twee
weken heb ik doorgebracht aan de voet van de ‘De
tuin der lusten’ (omstreeks 1490) van Jheronimus Bosch en
sindsdien heeft dit schilderij mij niet meer losgelaten. Links lonkt
de hemel en rechts dreigt de hel, maar het middenluik lacht ons vrolijk
toe als een ondraagbaar lichte lofzang op onze menselijke ondeugden
(zie hieronder). Ooit bedoeld als ernstige waarschuwing, maar nu, ruim
vijfhonderd jaar later, mogen we gerust vaststellen dat we de verleiding
niet hebben kunnen weerstaan, dat onze goede bedoelingen het nog steeds
afleggen tegen onze natuur. Onze onvolkomenheden regeren nog steeds
de wereld, Bosch zal waarschijnlijk weinig anders vermoed hebben.
Het werk van Bosch, Dali, Verlinde, e.a. zetten mij tot
het schrijven van gedichten aan, waaronder ‘Rommeldoes’
en ‘De sijsjes van plezier’, en tot het maken van een reeks
vreemde vogels (zie foto's hieronder). Ruim twintig vogels die hun
eigen geluid maken, met elkaar praten in fragmenten van dichtregels
en die samen een heel orkest ten gehore gaan brengen. Dit project moet
de komende jaren haar beslag krijgen. het wordt een feest van
dagelijkse ondeugden gevangen in haast menselijke vogels, in gedichten
en in een meerstemmige muziekcompositie.
|