Twee weken heb ik doorgebracht aan de voet van de ‘De tuin der lusten’ (omstreeks 1490) van Jheronimus Bosch en sindsdien heeft dit schilderij mij niet meer losgelaten. Links lonkt de hemel en rechts dreigt de hel, maar het middenluik lacht ons vrolijk toe als een ondraagbaar lichte lofzang op onze menselijke ondeugden (zie hieronder). Ooit bedoeld als ernstige waarschuwing, maar nu, ruim vijfhonderd jaar later, mogen we gerust vaststellen dat we de verleiding niet hebben kunnen weerstaan, dat onze goede bedoelingen het nog steeds afleggen tegen onze natuur. Onze onvolkomenheden regeren nog steeds de wereld, Bosch zal waarschijnlijk weinig anders vermoed hebben.
  Het werk van Bosch, Dali, Verlinde, e.a. zetten mij tot het schrijven van gedichten aan, waaronder ‘Rommeldoes’ en ‘De sijsjes van plezier’, en tot het maken van een reeks vreemde vogels (zie foto's hieronder). Ruim twintig vogels die hun eigen geluid maken, met elkaar praten in fragmenten van dichtregels en die samen een heel orkest ten gehore gaan brengen. Dit project moet de komende jaren haar beslag krijgen. het wordt een feest van  dagelijkse ondeugden gevangen  in haast menselijke vogels, in gedichten en in een meerstemmige muziekcompositie.

‘Tuin der Lusten’, deel middenluik