"Dames en heren, wij staan hier voor de poëzie!". Het is Koninginnedag in Apeldoorn, een vriendelijke dag, de zon schijnt en de stad bruist. In een druk straatje kondigen wij 'Uur U' aan, maar onze stem komt nauwelijks boven het gedruis uit van winkelende passanten en blazende muzikanten. We hadden gehoopt ergens een rustig plekje te vinden, maar Apeldoorn lijkt vandaag vergeven van orkesten en versterkers die vrolijk met elkaar wedijveren. De stad gonst van het leven. Heel gezellig, maar ook een woeste omgeving voor onze gedichten. En daar waren we voor gekomen.

Vertwijfeld klim ik op mijn kistje en roep: "Dames en heren, geef ons één woord en wij brengen u een gedicht uit de Nederlandse en Vlaamse poëzie!" Telkens komen er weer mensen in onze stoel zitten. Zij reiken ons woorden aan als 'liefde', 'zee' en 'zon'. Het is lente in Apeldoorn, het is een dag voor Gorter en Van Ostaijen. Tot onze verbazing worden de bezoekers in de stoel geraakt door de woorden die uit onze mond stromen. Ondanks het feestgedruis in de straat. Poëzie laat zich niet kisten.

Een man en een vrouw gaan zitten. 'Vriendschap' is hun woord. Dorith zet 'Onder de appelboom' van Rutger Kopland in en de man en de vrouw raken volkomen betoverd door het gedicht. Ze vergeten alles om zich heen en gaan er helemaal in op. De stille kracht van de poëzie daalt op hen neer.

Een vriend van ons zet het gebeuren op video. U kunt het fragment bekijken door op het plaatje te klikken. Het robuuste omgevingsgeluid, waardoor het gedicht zelf nauwelijks te horen is, schijnt het paar niet te deren. Wij vonden dit filmpje, ondanks de matige kwaliteit, zó mooi en zó ontroerend dat wij het u niet willen onthouden. Sjon & Dorith.