Aan de rand van het
wijdse Westvlaamse landschap ligt, een beetje desolaat tegen
de Franse grens, het dorpje Watou, waar zich ieder jaar een
ongedwongen en verrassende manifestatie van kunst en poëzie
nestelt in een volkomen pretentieloze omgeving. In het openingsweekend
van het ‘Kunstenfestival
Watou 2010’ (1 t/m 4 juli 2010) vertolkten wij een
kleurijke waaier van gedichten aan bezoekers van het festival,
dorpsbewoners en argeloze passanten, waarbij we ons lieten
inspireren door de verzamelde kunst en de schilderachtige
paadjes, laantjes en straatjes. Het is een bijzonder voorrecht
om dit hier te mogen doen, steeds begroet door hartelijke,
aangenaam verraste en dankbare mensen. Dank u, Sjon en Dorith
‘‘Tussen het landschap en de lucht ligt een randschap
waar heen ik vlucht; waar mensen opgehouden zijn en de goden
nog niet begonnen ligt, onaangetast, een klein en smal gebied,
nog onontgonnen fantasie- en droomterrein.’’
(Theo van Baaren, 1986) |
 |
|
|
