Het is een absurd plaatje: een man en een vrouw declameren soms gevoelige gedichten op een plek die van alle gevoel gespeend lijkt. Het Theater van de Verloren Tijd heeft een vreemde plek gekozen om de poëzie naar het volk te brengen: op de puinhopen van de vroegere V & D en C & A, in het door sloop geschonden hart van Geleen.

Enkele tientallen mensen komen luisteren naar de gedichten van onder andere Jan Hanlo, Lucebert, Marsman en Remco Campert, die de 'wandelende boekenkasten' Sjon Brands en Dorith van der Lee uit Tilburg uit hun hoofd voordragen aan de hand van thema's die het pu-bliek aandraagt. Het vliegtuig dat tijdens de voordracht van de gedichten overkomt gaat met-een op in een gedicht, net als de puinhopen achter de beide theatermakers. Maar ook the-ma's als vakantie, huwelijk, schoenen en kinderen komen voorbij op aanvraag van de toe-schouwers. Jammer genoeg blijft de muzak die het Geleense centrum teistert gewoon aan staan, waardoor het optreden nog moeilijker te volgen is. "Kunt u het niet volgen? Kom dan hier vooraan zitten", reageert Brands als een vrouw daarover klaagt. Maar dat durft ze toch niet. Dus verkiest ze een meegenomen klapstoeltje net achter de eerste rij.

Het gedichtenduo koos zelf voor deze plek. "We stonden even verderop gepland, maar die plek beviel ons niet zo. Toen we deze bouwplaats zagen zeiden we meteen: dit past perfect bij ons optreden", zegt Brands. "We willen gewone mensen bereiken, laten zien dat poëzie he-lemaal niet zo moeilijk is." De afsluiting van het 24e Limburg Festival in Geleen is met naar schatting twaalf- tot vijftienduizend bezoekers een groot succes. Maar dat succes had nog groter kunnen zijn als de

werkzaamheden in het stadshart af waren. "Nu wordt het publiek misschien toch afgeschrikt doordat er werk in uitvoering is", denkt Daan Prevoo van de organisatie. "Het hart van de stad is geschonden." De poëzie-voorstelling vestigt daar nog eens de nadruk op. Met de voorstelling hier neemt het festival een risico, want er is geen toestemming gevraagd om het terrein te betreden.

Prevoo merkt dat veel Geleners blij zijn dat weer wat te doen is in de stad. "Het bruist weer. Er komen heel veel mensen van buiten de stad kijken naar de acts in Geleen. We moeten met zijn allen blijven geloven in de toekomst van de stad." Vandaag is het in elk geval goed. Het weer zit mee en op veel plekken spelen opvallende acts. De meeste acts trekken meer toeschouwers dan het het optreden van Theater van de Verloren Tijd, dat toch een select publiek trekt. Zo laat de 'batteria' van Volle Petaj het dreunen door de winkelstraten. De samba trekt een grote kring toeschouwers. Even verderop lijkt een scène uit Jurassic Park te worden nagespeeld. Close Act brengt een kruising tussen dino's en draken tot leven. De metershoge figuren hebben even nodig om zich aan te kleden. maar wandelen dan door de straten om overal mensen te begroeten. Joplada gebruikt een auto als trampoline en klimrek. En De Muzen brengt verstild theater waarin poppen figureren en een kleine man met een nijlpaardje dolt, om weg te kruipen voor een struisvogel. Tussen alle acts staat het kunstproject Tour de Farce met als grootste attractie een object op een bakfiets, waarin ondermeer een badkuip, tv, surfplank, vogelkooi, paraplu's en bierkrat zijn verwerkt. Het Limburg Festival blijft verbazen.
Zie ook pagina 11